Voetbal

Zaterdagavond is een mooie avond in Amsterdam als Ajax speelt. Zeker als het gaat om de eerste officiële wedstrijd van het seizoen. Eindelijk weer voetballen, gelukkig maar. Schreef ik laatst nog dat ik pleit voor een non-stop Tour, die kan mij nu gestolen worden. Het voetbal is weer begonnen en dat is nu dus weer de shit. Zo makkelijk gaat dat. Krijg je bij voetbal een tikkie, dan kun je gewoon gaan liggen op het gras, pijn of niet. Als je bij voetbal een wedstrijdje van anderhalf uur hebt gespeeld, krijg je de volgende dag rust. Kun je dezelfde avond nog stappen. Schitterende sport, dat voetbal.

Een paar uur voor de wedstrijd ga je het merken in Amsterdam. Opeens duiken er verdacht veel mannen op met een rood-wit-shirtje aan. Soms met een naam achterop. Dat mag namelijk ook in het voetbal. Een veel te dikke man mág rondlopen met de naam van een atleet op zijn rug. Sommige mensen gaan naar het stadion om naar Ajax te kijken, anderen komen samen in een kroeg of bij vrienden thuis. Zo’n voetbalwedstrijd is goed voor het saamhorigheidsgevoel van de mensen, men zoekt elkaar op. Met een beetje geluk heb je aan het eind van het seizoen ook nog is een groot gemeenschappelijk feestje.

Gister speelde Ajax dus tegen Twente. Van te voren weet je dat het twee kanten op kan gaan. Of supersaai en Ajax wint of een attractieve wedstrijd waarin Ajax beter is maar het toch verliest. Gister werd het het laatste. Niet heel erg voor een seizoensopener om een niets zeggende prijs. Waarom zou je immers iemands schaal willen hebben als je diegene zelf al in huis hebt. Inderdaad, dat schaaltje was helemaal niet nodig. Wisten de spelers ook wel en dus lieten ze voornamelijk goed positiespel zien. Met een schitterende goal van Alderweireld. Heeft ie toch maar mooi een goede samenvatting gespeeld (©). Uiteindelijk verloor Ajax van Twente op efficiëntie. Daar moet je niet te lang in blijven hangen. Het is zelfs het beste om je verlies maar meteen weg te drinken. Dat is ook voetbal. Winnen of verliezen, na afloop drink je een biertje. Omdat het kan. Wat is voetbal toch een heerlijke sport.

Nieuwe site

Jawel! Een nieuwe site voor nieuwe verhalen. Ziet er toch iets beter uit. Uiterlijk, dus toch belangrijk. Ik heb vooral voor deze site gekozen omdat het makkelijk is om op de site te reageren op artikelen. Dat is toch leuker. Het schijnt zelfs zo te zijn dat je hier via Facebook kan reageren, dat zou helemaal ideaal zijn. Enfin, een nieuwe site dus. Volop in ontwikkeling maar het gaat natuurlijk om  de verhalen. Daarom gelijk maar een nieuw verhaal. Lees dit niet hier, maar hier.

Dierenseks

Het raam heeft opengestaan vanmiddag. Dat betekent met dit weer maar één ding, vliegjes in huis. En muggen. Ik heb een hekel aan beide. Ze vliegen door mijn gezichtsveld of steken je op je zwakste moment, in je slaap. Laf vind ik dat. Als ik ergens voldoening uit krijg, is dat het doodslaan van een mug. Het liefst met een bloedafdruk, mijn bloed notabene, op de muur. Ik hoop niet dat in mij één of ander monster schuilt, ik speel namelijk ook wel eens Call of Duty, maar muggen en vliegen doden vind ik top. Vliegen laten zich alleen wat lastiger doodslaan dan een mug. Hun reactievermogen is beter. Daarom bestaan er vliegenmeppers. Mooie dingen zijn dat, objecten die met hun naam exact hun functie beschrijven. Net als een brievenopener zeg maar. Daar open je geen bierflesjes mee, zou gek zijn.

Mijn grootste schrikbeeld is als je een vlieg doodmept, het er twee bleken te zijn. Één vlieg die er toch twee zijn, het betekent maar één ding. De dieren waren de liefde aan het bedrijven. Seks. Ik baal er van als ik daar tussen kom. Aan de andere kant is het de ultieme vorm van stoppen op je hoogtepunt. Nogal rigoureus, je moet wat voor je principes over hebben. De vliegjes die momenteel door mijn kamer vliegen zitten nu al een tijdje achter elkaar aan. Schaamteloos vliegen ze door het midden van de kamer en vliegen ze op elkaar. Ik waardeer dat, dieren die zonder schaamte in het midden van mijn kamer seks hebben.

Eenden hebben daar ook een handje van. Laatst hielden ze een trio op het voetbalveld van de plaatselijke sv waar op dat moment een wedstrijd werd gespeeld. Bij eenden heb ik nooit het gevoel dat het vrouwtje de daad werkelijk waardeert. Dat is niet gek, ze wordt meestal bij de keel gegrepen. Eenden zijn dol op sm maar de rolverdeling is nogal eenzijdig. Het vrouwtje mag nooit de meesteres zijn.

Over mollen is veel minder bekend. Het zou kunnen komen omdat ze hét ondergronds doen. Daar komen wij mensen niet vaak. Een vriend vertelde mij dat mannetjesmollen eerder uit hun winterslaap komen dan vrouwtjes. Op dat moment zijn de mannetjes echter al geslachtsrijp. Dus gaan ze jagen op de vrouwen, zei hij. De vrouwtjes zouden van het hele gebeuren weinig meekrijgen, totdat ze de kleintjes uitpoepte. Dat verhaal is dus niet helemaal waar, blijkt nu. De mollin weet er wel van, maar leuk vindt ze het niet. Mollen haten andere mollen. Ze verdragen elkaar alleen een beetje als de hormonen opspelen. Dat is na 24 uur wel uitgewerkt. Mollen hebben met recht een one night stand.

Een verhaal met een hoger waarheidsgehalte gaat over de leeuw. Die is met recht superlui te noemen. Liever lui dan moe zeg maar. Studenten zullen zich hier goed mee kunnen identificeren. Een leeuw kan per dag wel 20 uur rusten. Om het leeuwinnetje zwanger te maken paren de leeuwen meerdere keren per dag. Een mannetjes leeuw kan wel 30 tot 40 keer paren per dag, gedurende twee tot acht dagen. Less is more gaat voor leeuwen niet op. Leeuwen houden van veel en ze houden van zekerheid. Anders moeten ze het nog een keer doen en daar hebben ze dus echt geen zin in.

Ondertussen zal wel de vraag gerezen zijn waar bovenstaand groep acht werkstukje vandaan komt. Terecht. Ik las dat columns waarin over seks gesproken wordt, beter gelezen worden. Schrijven naar de hand van de lezer, om meer gelezen te worden. Een stukje sociaal egoïsme. Waar kom je dat nog tegen?

Revolutie!

Ik zag op het nieuws een item over het afvalprobleem in Napels. Dat is een Italiaanse stad waar men, net als op de Albert Cuyp, iedere dag het afval gewoon voor de deur zet. Het grote verschil met de Albert Cuyp is echter, dat het afval in Napels níet wordt opgehaald. Al een jaar of 15 niet. Dat stinkt. Net als wanneer je een windei na drie dagen probeert te bakken in chilisaus. Dat stinkt ook. In Napels is nu een groep inwoners gestart met een poging de stad schoner te krijgen. Via Facebook hebben ze mede-inwoners verzameld die plein voor plein, straat voor straat, Napels schoon gaan proberen te krijgen. Een soort “verschoningsrevolutie”. De vreedzame en mildere versie van wat men in het Midden Oosten via Facebook bereikt. Daar zijn hele volksopstanden begonnen met één simpele oproep van een persoon via Facebook.

 

Wat dat betreft is het raar dat niet iedereen deelneemt aan Facebook. Dat is de plek waar tegenwoordig geschiedenis wordt geschreven. Vooral oudere generaties ontzien zichzelf nog van dit soort sociale media. Allicht omdat ze het te druk hebben met hun eigen sociale media genaamd online dating, wellicht omdat het een te puberaal karakter heeft. Een karakter van over-communicatie, net als whatsapp. Binnen dit karakter is zo’n overvloed aan communicatie, dat de communicatie vrijwel geen inhoud meer heeft. Communiceren om het communiceren. Symptomen zijn bijvoorbeeld als iemand voor de vierde keer op één dag vraagt hoe het met je gaat en of je een lekker dagje hebt. In ieder geval is Facebook een goed platform om je ideeën, welke dan ook, te spuien. Of je nou gaat douchen of een volksrevolutie wilt starten, Facebook is “the place to be”. Zoals Schiphol dat vaak in de zomervakantie is. Althans, dat is wat iedereen met elkaar deelt, dat ze op Schiphol zijn. Waarom? Ik weet het niet. Misschien is dat belastingvrij shoppen toch voordeliger dan ik dacht.

 

Enfin, ik wil ook graag een revolutie starten via Facebook. Omdat iets mij ontnomen is sinds gister. Ik zou graag een Tour de France zien die niet stopt. En ik denk velen met mij. Sinds zwarte-maandag, ik denk dat je met recht de dag na de Tour zo mag noemen, loop ik met vragen rond. Dat krijg je als vaste structuren wegvallen. Ik weet niet meer wat ik moet doen overdag. Je rot lachen om de chasse-patat-patat van Herbert en Maarten, het is weg. Er zijn geen wielrenners meer die, de Vlamingen noemen dat “grinta”, tonen. Ik wil ook weten wat voor achterlijk overhemd Mart Smeets vanavond aangetrokken heeft en welke overheerlijke rode wijn hij nu weer een hele avond onberoerd laat. Of welke etappe Cavendish nu weer wint. De Tour zou dus non-stop door moeten gaan, het liefst 24/7. Lang leve de revolutie!