Revolutie!

Ik zag op het nieuws een item over het afvalprobleem in Napels. Dat is een Italiaanse stad waar men, net als op de Albert Cuyp, iedere dag het afval gewoon voor de deur zet. Het grote verschil met de Albert Cuyp is echter, dat het afval in Napels níet wordt opgehaald. Al een jaar of 15 niet. Dat stinkt. Net als wanneer je een windei na drie dagen probeert te bakken in chilisaus. Dat stinkt ook. In Napels is nu een groep inwoners gestart met een poging de stad schoner te krijgen. Via Facebook hebben ze mede-inwoners verzameld die plein voor plein, straat voor straat, Napels schoon gaan proberen te krijgen. Een soort “verschoningsrevolutie”. De vreedzame en mildere versie van wat men in het Midden Oosten via Facebook bereikt. Daar zijn hele volksopstanden begonnen met één simpele oproep van een persoon via Facebook.

 

Wat dat betreft is het raar dat niet iedereen deelneemt aan Facebook. Dat is de plek waar tegenwoordig geschiedenis wordt geschreven. Vooral oudere generaties ontzien zichzelf nog van dit soort sociale media. Allicht omdat ze het te druk hebben met hun eigen sociale media genaamd online dating, wellicht omdat het een te puberaal karakter heeft. Een karakter van over-communicatie, net als whatsapp. Binnen dit karakter is zo’n overvloed aan communicatie, dat de communicatie vrijwel geen inhoud meer heeft. Communiceren om het communiceren. Symptomen zijn bijvoorbeeld als iemand voor de vierde keer op één dag vraagt hoe het met je gaat en of je een lekker dagje hebt. In ieder geval is Facebook een goed platform om je ideeën, welke dan ook, te spuien. Of je nou gaat douchen of een volksrevolutie wilt starten, Facebook is “the place to be”. Zoals Schiphol dat vaak in de zomervakantie is. Althans, dat is wat iedereen met elkaar deelt, dat ze op Schiphol zijn. Waarom? Ik weet het niet. Misschien is dat belastingvrij shoppen toch voordeliger dan ik dacht.

 

Enfin, ik wil ook graag een revolutie starten via Facebook. Omdat iets mij ontnomen is sinds gister. Ik zou graag een Tour de France zien die niet stopt. En ik denk velen met mij. Sinds zwarte-maandag, ik denk dat je met recht de dag na de Tour zo mag noemen, loop ik met vragen rond. Dat krijg je als vaste structuren wegvallen. Ik weet niet meer wat ik moet doen overdag. Je rot lachen om de chasse-patat-patat van Herbert en Maarten, het is weg. Er zijn geen wielrenners meer die, de Vlamingen noemen dat “grinta”, tonen. Ik wil ook weten wat voor achterlijk overhemd Mart Smeets vanavond aangetrokken heeft en welke overheerlijke rode wijn hij nu weer een hele avond onberoerd laat. Of welke etappe Cavendish nu weer wint. De Tour zou dus non-stop door moeten gaan, het liefst 24/7. Lang leve de revolutie!