Snelwegschutter

Nederland is in de greep van de snelwegschutter. Hebben ze in Amerika de Zodiac killer en dichterbij huis Jack the Ripper, wij hebben de snelwegschutter. Daar moeten we het maar mee doen. Knappe jongen die daar een goede film over kan maken over een aantal jaar. Deze eigentijdse ss-er is iemand die  adrenaline krijgt van het kapot schieten van autoruiten op de snelweg en daarna snel weg is. Zal wel iemand zijn die bij carglass werkt. Men doet er alles aan om in deze moeilijke tijden werk te creëren. Een brandweerman steekt duinen in de fik, een automonteur schiet ruiten aan diggelen. Dat zal binnenkort wel bekend worden.

Ik ben vooral benieuwd naar de motieven van onze allitererende schietmaniak. In de wandelgangen gaat het gerucht dat hij vroeger nooit mee mocht doen met buitenspelen. Dat deden wij vroeger, buitenspelen. Aanbellen bij de buurjongens en -meisjes en dan spelletjes spelen. Verstoppertje, in bomen klimmen, belletje-trek, wij deden het. Het leukst was het schieten met besjes op langsrijdende auto’s. Verstopten we ons en in de bosjes en wachtten we geduldig tot een automobilist langs reed. Moest je wel uitkijken dat je bij het inademen het besje niet je keelgat in zoog, maar als je de auto raakte was je de held van het moment. Voor het schieten gebruikten we dunne pvc-buizen en van die rode besjes die eeuwige vlekken geven. Het was het leukst als de automobilist stopte. Dan restten er slechts twee opties. Of heel stil blijven zitten in de bosjes en hopen dat de automobilist niet wist waar het besje vandaan kwam. De andere optie was snel weg rennen.

Dat heeft ons nationale nieuwsitem gisteren ook voor het eerst gedaan. Snel-wegschutter was het gister. Gespot in een grijze volkswagen polo. Het zal ook eens niet. Typisch weer een volkswagen polo. Als er één auto bekend staat om zijn laffe weg-ren-gedrag, dan is het de volkswagen polo wel. Daarnaast is het zo’n beetje de meest voorkomende auto. Een echte hint is het dus ook weer niet van deze asfaltterrorist. Waarschijnlijk is hij dus de persoon die vroeger nooit mee mocht doen met buitenspelen. Die altijd als laatst gekozen werd met gym. Die van papa en mama niet meer naar buiten mocht als het onder de 15 graden was. Laat staan mocht spelen als het regende. Die vroeger altijd ging vissen in een forellenkwekerij. Die rolo’s voor de neus van olifanten weg trok. Die persoon die altijd woest open deed bij belletje-trek. Die persoon die altijd boos stopte in zijn auto als hij geraakt werd door een besje uit de bosjes. Die nu zint op wraak op al die jongetjes die vroeger zijn auto raakten. In zijn meedogenloze volkswagen polo met zijn luchtbuks. Misschien zit er toch een spannende film in dit verhaal.

Koetjes en kalfjes

Ik lees de krant. De krant is altijd een goede bron van inspiratie voor het schrijven van stukjes. Niet dat gedoe over de devaluatie van de euro (lees: dollar en/of lees: geld) of de rellen in Engeland. Nee, juist de artikelen verderop in de krant. Vanaf pagina 10 begin ik pas met lezen, dan komen de interessante nieuwtjes. Over het inslapen van een doodshoofdaapje om het beestje uit zijn lijden te verlossen bijvoorbeeld. De laatste poging het dier te helen door middel van vertroeteling, ja het stond er echt, had niet geholpen. Het beestje was te oud geworden. Te zwak. Inslapen dus en nog een stukje publiciteit meepakken door de Apenheul. Marketingtechnisch gezien een dikke acht.

Eerder was al een meisje van vier dankbaar onderwerp van een stukje, vandaag is dat Yvonne. Yvonne is een koe. Een snuggere koe wel te verstaan. In een tijd waarin geld zoals wij dat kennen zijn beste tijd gehad lijkt te hebben, zijn het simpele dieren als koeien die ons overeind houden. Het kan niet anders dat over een aantal jaar, als de US of A failliet is en niet meer bestaat, we weer gewoon handelen. Handelen zoals het hoort. Zoals we dat in Kolonisten van Katan doen. Een stukje erts voor een beetje wol. Na een aantal jaar zijn we dat handelen zat en gaan we uitbreiden. Een eindje varen voor twee stukjes hout. Nieuw land ontdekken. Land waar je niet alleen schapen hebt, maar ook koeien bijvoorbeeld. Schapenmelk gaat op zijn tijd ook vervelen.

Vandaag las ik dus in het AD, daar staan doordeweeks altijd leuke puzzels in, dat “Koe Yvonne is de Duitsers te slim af”. Dat trekt mijn aandacht. Een veel suggestievere kop kan ik me niet voorstellen. Een koe die de gehele Duitse natie -inderdaad een gewaagde woordvolgorde- te slim af is. Hebben ze soms weer liggen slapen en een of andere populistische koe aan de macht laten komen? Daar zijn koeien goed in. In het weiland heel muf tegen elkaar aan staan loeien en een beetje herkauwen maar ondertussen beramen ze de wildste revoluties. In Limburg schijnen al twee middelgrote dorpen overgenomen te zijn door de koeien. Niemand heeft iets door gehad.

Yvonne is een slachtkoe die ontsnapt is uit een stal. Dat is ondertussen al een aantal weken geleden. Deze “heel snuggere” koe laat zich niet zomaar vangen. Nadat onze oosterburen al een koeien-fluisteraar hadden ingezet hebben ze nu de hulp ingeschakeld “knappe” stier Ernst. Zijn lokroep moet Yvonne uit de tent lokken. Ik zal de Duitsers één ding zeggen, dat gaat niet lukken. Van de getraumatiseerde Yvonne werd namelijk het kalfje afgepakt en ze verwisselde drie keer van eigenaar in vier dagen tijd. Koeien zijn een hoop stront gewend, maar dit is te veel. Je kan er donder op tegen zeggen dat de koeien onderling al hebben afgesproken Yvonne te steunen. Hoogstwaarschijnlijk plant Ernst, in al zijn bitterheid, binnenkort een eigen ontsnapping om zich bij het kamp Yvonne te voegen. Dan kan dit nog wel eens nare gevolgen krijgen voor de Duitsers. Rellende koeien zijn wel het laatste wat ze kunnen gebruiken. Via Facebook zijn de koeien al sympathisanten aan het verzamelen. Duitsland wordt aangevallen vanuit de eigen gelederen. Van binnen de eigen landsgrenzen. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt.

Ik ben vooral benieuwd wat zich in het brein van Yvonne heeft afgespeeld. Zou ze het allemaal zo geënsceneerd hebben, met media-aandacht en geile stier erbij? Het zou goed kunnen. Koeien hebben, en dat is onderzocht, een geweldig inlevingsvermogen in wat komen gaat. Ik hoop dat ze haar ontsnappingsplannen doorgestuurd heeft naar National Geographic. Een dagboek bijhouden terwijl je ondergedoken bent voor Duitsers ligt toch iets te gevoelig. Nee, laat er dan een mooie reconstructie van maken. Kan één of andere acteur-koe nadoen hoe het allemaal ging. Is toch weer een stukje mooie televisie. Gelukkig heeft een dierenbeschermer uit Oostenrijk de koe al opgekocht. Ze zal het dus wel overleven. Ik kan niet wachten op het eerste interview.