Geduld

Het toernooi begint. 1327 spelers hebben zich ingeschreven voor dit toernooi. Ik had vanavond niets te doen dus ik heb mezelf ingekocht voor $10,-. Ik ben een toernooispeler, in cashgames ben ik niet goed. Natuurlijk is in cashgames de meeste winst te behalen, maar de utopie dat mijn pokerspel winstgevend gaat worden heb ik reeds overboord gezet. Ik ben te gretig. Dat is vaak geen al te beste karaktereigenschap. Als ik een keer win met poker dan wil ik meer, wil ik het sneller en verlies ik mijn geduld. Bij verlies is het trouwens hetzelfde, dan wil ik het snel goed maken en weer winnen. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit herkennen. De kunst is om het te erkennen. Om in dit geval tijdig je Poker Ambitie in de koelkast te zetten. Anders ben je een gedoemde fish. Ik ben, zoals dat heet, een speler die vrijwel altijd op tilt staat. Dat had ik kunnen weten. Toen ik vroeger bij mijn oom op de flipperkast speelde en het ging niet goed, dan ramde ik er zo hard tegenaan dat het ding op tilt sloeg. Story of my life.

Het is 20.15 uur. We zijn een kwartier bezig. Het is een mooie tijd om iets te laten beginnen, acht uur. Daar kunnen klassiekers als het journaal, That’s the Question en GTST over mee praten. Acht uur is, zoals dat heet, primetime. Het tijdstip voor de creme de la creme uit de televisiebusiness maar ook uit de pokerwereld. Ik begin voortvarend aan het toernooi. Voor ik het weet verdubbel ik mijn stack. dan weet je dat het een lange avond kan worden. Gelukkig is er chips in huis. En cola. Bier is niet zo slim, dan verlies ik mijn concentratie.

In toernooien ben ik, in tegenstelling tot cashgames, wel extreem goed in limpen. Wachten op een goede hand en dan toeslaan. Het leuke aan het online spelen is dat het bluffen naar een heel ander niveau wordt getild. Bluffen 2.0. Waar het in real life nog gaat om psychologie van de koude grond, oogcontact en nerveuze zenuwtrekjes, online kun je dat niet waarnemen. Online pokeren is weggelegd voor de statistici. Mensen die kunnen berekenen wat de kans is met je huidige kaarten op winst en of die kans in verhouding staat met de pot en de inzet van spelers. Daarnaast moet je patronen gaan zien in het spel van spelers. Lastig in toernooien, voor je het weet zit je opeens weer op een andere tafel. Ik ben niet goed in kansrekenen. Sterker nog, ik heb er een hekel aan.

Ondertussen wacht ik geduldig tot ik in het geld zit. Na een uur of vijf begint de kassa in huize Pasteuning te rinkelen. Na de bubble haken veel spelers met een kleine stack af en wacht ik rustig af tot mijn winst oploopt. Spelen doe ik alleen met echt sterke handen. Ik kan alleen geduldig spelen als ik er lekker in zit (lees: in het begin mijn stack aanzienlijk vergroot en de kans heb om rustig aan te doen) en het grote geld op mij wacht. Uiteindelijk verlaat ik het toernooi op de elfde plek, onterecht. Ik verlies zelden terecht. Toch steek ik $420,- in mijn zak, een aardige return on investment voor dat tientje wat ik ingezet heb. Geduld is een schone zaak.