Toeter

De toeter van mijn fiets is overleden. Dat wil zeggen dat het nijlpaard wat geluid maakt als je er in knijpt, nu niet meer op mijn fiets zit. Dat is nogal een crime in Amsterdam, waar toeristen denken dat een roze pad gemaakt is om op te lopen. Of om op te fietsen als een vierjarige. Het is één van de grootste ergernissen in Amsterdam, toeristen. Op een keurige gedeeld tweede plaats met arrogante daklozen. De nummer een positie is, net als vorig jaar, vergeven aan de fotograven en accordeonisten die mij continu lastig vallen met hun troep. De accordeonisten zijn dit jaar in aantal wat afgenomen, maar volgens mij zijn alle gepensioneerde muzikanten nu freelance polaroid-fotograaf geworden. Dat zijn van die gasten die per avond honderd keer vragen of je op de foto wilt. Want niet iedereen heeft tegenwoordig een fototoestel op zijn telefoon.

Vandaag is geen beste dag om te overlijden, alle aandacht wordt al opgeëist door Steve Jobs’ overlijden. Typisch gevalletje van an apple a day, died anyway. Dat is nu vaak de vraag, wanneer mag je grappen maken over iets wat eigenlijk niet zo leuk is? Ik vind vrij snel. Humor, of een poging tot, is een fantastische manier van relativeren. Ik kan me nog wel herinneren dat we in de tijd van Dutroux aan elkaar vroegen wat “ik hou van de waarheid” was in het Engels. Of hoeveel zes kogels tegenwoordig kosten, vlak na de moord op Pim Fortuyn. Maakt de akelige dingen wat luchtiger.

Het verlies van een nijlpaard is niet iets wat in de koude kleren gaat zitten. Toen Tanja afgelopen december in Artis overleed was de wereld ook te klein. Avondvullende programma’s op tv en extra uitgaven van het Parool. Iedereen had iets met Tanja. Ik weet nu hoe het voelt, het verliezen van een nijlpaard. Nijlpaarden zijn uit zichzelf heel aanhankelijke dieren. Kruipen voortdurend bij je op schoot als je tv zit te kijken. Komen meteen aangerend als je de straat in komt gefietst. Daar staan nijlpaarden om bekend, hun hondstrouwe goedheid. Gooi je een tak het water in, kun je er gif op innemen dat je nijlpaard hem terug komt brengen. Hoef je ze niet eens te leren, doen ze van nature. Heerlijke beesten die nijlpaarden en altijd normaal gebleven. Ik zal mijn toeter missen. Is kijken of mijn bel het nog doet.