Flappie

Flappie is vandaag 50 jaar dood. Op eerste kerstdag 1961, ’s morgens vroeg, werd hij vermist opgegeven. Later die dag werd hij teruggevonden. Vermoord. Het lied over de onfortuinlijke Flappie is dé kersthit van Youp van ’t Hek. Misschien wel zijn doorbraak als cabaretier. Ik heb ondertussen een groot aantal cabaretshows gezien, Youp staat niet in mijn persoonlijke top 5. Ingehaald door een nieuwe generatie cabaretiers. Wat ik wél bijzonder aan Youp waardeerwas zijn hetze tegen T-Mobile. Ik hou van alles wat T-Mobile kapot wil maken. Toen ik een hoorde van zijn acties tegen T-Mobile hoopte ik op Budweiser Buckler 2.0. Wat mij betreft mochten zijn acties nog harder, nog verwoestender en bovenal nog meer om het hele bedrijf kapot te maken dan destijds met Budweiser gebeurde. Ik heb zelfs zijn tijdschrift gekocht. Ik haat T-Mobile.

Het probleem is dat T-Mobile mijn provider is. Als je provider vertaalt, dan betekent het zoiets als voorziener. Iets of iemand die mij ergens in voorziet. Klinkt in principe erg klantgericht en misschien zelfs klantvriendelijk. Helaas zijn die aspecten bij telecombedrijven vaak ver te zoeken. T-Mobile voorop. Provider staat louter voor het feit dat ze je voorzien in de mogelijkheid om te kunnen bellen, smsen en, tegenwoordig, internetten. Tegen afgesproken hoge prijzen. En omdat iedereen tegenwoordig via internet sms’t, willen ze dat internet duurder maken. Kortom, een provider is er vooral om de klant uit te buiten.

De reden dat T-Mobile nog steeds mijn provider is, dateert uit april 2009. Toen had T-Mobile het alleenrecht op iPhones en ik had een iPhone. Typisch gevalletje van oorzaak-gevolg. Mijn telefoon vond het echter welletjes na vier maanden en hield er mee op. Dat is vrij snel. Vochtschade was de diagnose van T-Mobile. Viel niet onder de garantie maar kon ik het defect wel laten repareren voor een euro’tje of 300. Was ik het niet helemaal mee eens. Na enkele telefoontjes met T-Mobile bleek dat vochtschade al kon komen door het speeksel wat vrijkomt bij het praten in je telefoon. Valt niet onder garantie. Dat is ongeveer hetzelfde als wanneer ik een broodje bevroren carpaccio verkoop waardoor de klant zijn kies breekt omdat hij er op kauwde. Had hij er maar niet op moeten kauwen. Voor vijf euro kan hij een nieuw broodje krijgen, wel uitkijken natuurlijk. Zo rolt T-Mobile.

Ik ben uiteindelijk onder de schadevergoeding uitgekomen door gebruik te maken van de zogenaamde Lost & Stolen regeling. Dat houdt in dat je een nieuw toestel krijgt plus twee contractjaren. Ik tel de dagen af tot april 2013. Eergisteren kwam ik erachter dat ik al vier maanden drie euro extra op mijn telefoonrekening betaal vanwege facturen die mijn moeder thuis per post ontvangt. Drie euro moet ik betalen om de totaal overbodige informatie te zien wie ik allemaal gebeld en gesmst heb. Voor de mensen die denken dat het per aangetekende post hoogstpersoonlijk wordt gebracht, wat voor dergelijke kosten niet gek zou zijn; het zit gewoon tussen de normale post. Bevat meestal twee A4’tjes. Meer is het niet.

De telefoon die ik kreeg na de vochtwater-gate heb ik wel verzekerd. Dan mag vochtschade wel, als je maar extra betaalt. Die telefoon is ondertussen al ingeruild voor een nieuwe, vanwege diverse defecten. Het nieuwe toestel, de derde dus, vertoont ook kuren. Kan namelijk niet op stil. Dat is, zo heb ik gemerkt, tijdens colleges nog niet zo’n heel groot probleem. Laatst nam iemand tijdens werkgroep zijn telefoon op. Of hij later terug kon bellen. Tijdens tentamens, cursus-avonden of tijdens cabaretvoorstellingen is het echter niet fijn om iets in je zak te hebben wat geluid maakt. De enige remedie is om dan de telefoon uit te zetten of op vliegtuigmodus. Blijkt dat mijn telefoon geen smsjes ontvangt als hij uitstaat. Hoogst irritant kan ik je zeggen. Zelfs het laatste stukje providing wat T-Mobile mij te bieden had, is er niet meer.

Ik zou willen dat ik tweede kerstdag 2011 opeens geen bereik zou hebben. Dat ik overal zou zoeken naar bereik. Dat ik de dag ervoor nog gewoon bereik had. Ik zou mijn vader vragen of hij nog wel bereik had. Mijn vader zou zeggen van wel. Dat hij net nog een woord had gelegd. Als na de soep het hoofdgerecht moet komen zou mijn vader uiterst grappig zeggen: “Kijk daar is je bereik dan”. En op een zilveren schaal zie ik T-Mobile in drie stukken liggen.