De Mol

Ik was laatst op een zaterdagavond bij een vriend op bezoek. Even een biertje drinken voordat we uit gingen. Niks nieuws onder de zon tot nu toe. Eerder op de avond had ik thuis nog even slecht Nederlands voetbal gekeken. Het was dus al een tijdje geleden. Live Nederlands voetbal kijken doe ik tegenwoordig niet meer. In ieder geval minder. Dat moet ik mezelf nageven, ik heb Eredivisie Live vrijwel direct na het vorige stukje ook daadwerkelijk opgezegd. Als statement. Principekwestie.

In ieder geval had PSV gelijkgespeeld die avond volgens mij. Toen ik binnenkwam bij die vriend, even voor half elf, begon ik na de gebruikelijke “hoe gaat het?” over dat resultaat. Er niet rekening mee houdend dat er ook mensen zijn die geen uitslagen weten. Die nog wachten op de samenvattingen om die in spanning te kunnen kijken. Foutje van mijn kant. Had ik geen rekening mee gehouden. Terwijl het juist zo mooi is om samenvattingen te kijken zonder de uitslag te weten.

Vroeger, toen Ajax nog wél het aanzien waard was en Jules nog Julestje was, mocht ik nog geen hele wedstrijden van Ajax zien. Dan heb ik het natuurlijk niet over de half drie wedstrijden op zondagmiddag maar over de kwart voor negen wedstrijden op dinsdag- of woensdagavond. Champions League wedstrijden. Die speelden we toen ook nog na de winterstop. Omdat ik toen al aardig mijn zin kon doordrijven had ik een compromis gesloten met mijn ouders. De eerste helft mocht ik zien, in pyjama. Het liefst in mijn Ajaxpyjama. De tweede helft zouden ze opnemen en die kon ik dan ’s morgens vroeg terug kijken. Dat was nog in de tijd dat we iets opnamen op videoband. Dat was de tijd dat je nog muziek luisterde vanaf een cassettebandje. Met een A en een B kant. Goede tijden. Ik weet nog goed hoe ik de volgende ochtend baalde als ik per ongeluk al had gezien dat Ajax gewonnen had. Verliezen deden ze toen niet zo vaak. Dat haalde gelijk alle spanning weg. Slechte tijden.

Dat gevoel van tientallen jaren geleden had ik vanavond weer. Facebook had het hem weer geflikt. Een paar weken geleden trouwens ook al, maar toen waren de gevolgen minder desastreus dan vanavond. Vanavond was namelijk de finale van Wie Is De Mol?. En dat volg ik. Meestal lukt het me wel om de aflevering live te zien, maar zo af en toe niet. Vanavond lukte het me niet. Belangrijkere dingen te doen. Gelukkig maar.

Alleen is het om de een of andere reden voor sommigen helemaal TE GEK om om 21.30 stipt op je Facebook te delen wat er zojuist gebeurd is in Wie Is De Mol. Niet in een persoonlijk bericht naar een vriend(in) die het ook kijkt, maar als statusupdate. Want wat er zojuist gebeurd is in Wie Is De Mol, dat moet je met iedereen delen. Super belangrijk natuurlijk. Alsof de mensen die het ook gezien hebben dan net de clou niet gezien hebben. En, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek, de mensen die het niet kijken interesseert het geen ene malle moer wat er in Wie Is De Mol gebeurd is. Het delen van uitslagen van Wie Is De Mol is dus een pure pesterij voor de mensen die het wel volgen, maar het niet gezien hebben. Zoals ik.

Maar ik geloof niet in oprechte pesterijen. Ik hou het op naïviteit. Net als toen ik een voetbaluitslag deelde voor de samenvattingen. Ik had zelf ook beter moeten weten. Ik had helemaal niet op Facebook moeten kijken vanavond. Had ik me ook voorgenomen. Onbewust druk je toch even op dat knopje. Ook stom. Ik heb de aflevering van vanavond nog niet teruggezien, dus weet nog niet helemaal wat er gebeurd is. Ik hoop dat het net als vorig jaar is gegaan en dat vanavond alleen de verliezer bekend is gemaakt. Dat het nog niet duidelijk is wie de mol is en wie de winnaar. Dan geef ik mijn mol van vanavond volgende week een tweede kans. Deel het niet!

Update: Ah, voor mijn beurt gepraat. Er is nog niets bekend. Dan gaat het om het principe.