Mancini is een rijp voor het trainersgesticht

Met verbazing las ik gisteren het volgende: “Wij moeten er nu voor zorgen dat we dit seizoen op een goede manier afsluiten. Het is immers het beste seizoen in vijftig jaar, daar ben ik trots op.” Aldus Roberto Mancini, trainer van Manchester City F.C.. Dan durf je, als je dat als trainer van Manchester City zegt. Manchester City is namelijk, voor diegene die de laatste jaren onder een rots geleefd heeft, de rijkste club op aarde. Dat komt omdat de Abu Dhabi United Group in 2008 een meerderheidsbelang kocht voor 185 miljoen. Het vermogen van de familie Al Nayhan, één van de investeerders, wordt geschat op 32 miljard euro (wiki). Vandaar dat ze de rijkste club ter wereld zijn.

Geluk

Vandaag heb ik mijn lidmaatschap van het KWF opgezegd. Was een erfenis van een vorig baantje. Dat baantje hield in dat ik mensen op straat moest inschrijven voor het goede doel. Klinkt erg motiverend want het is voor het goede doel, is het tegenovergestelde. Mensen gaan namelijk niet even lekker een dagje winkelen om lid te worden van het goede doel. Er is in het jaar dat ik dit werk deed nooit iemand naar mij toegekomen of zij (want mannen spreken alleen vrouwen aan en vice versa) zich alsjeblieft bij mij mocht inschrijven. Je moet het opdringen. Verkopen. Je moet het goede doel verkopen. Ik, zo blijkt later, hou daar eigenlijk niet zo van. Omdat je bovendien met bepaalde targets werkt zit er ook nog eens flink druk op. Daarom kon het nog wel eens handig zijn om jezelf in te schrijven voor het goede doel. Hoef je toch één iemand minder over te halen. Ik heb daar mee gewacht tot ik een uurtje extra op mocht schrijven als ik nog iemand inschreef. Wel zo efficiënt. Zat ik tot vandaag dus nog steeds aan vast.

Kassameisje

Boodschappen doen. Ik hou er niet zo van. Dat deed ik vroeger al niet. Toen moest ik altijd op zaterdag brood halen bij de bakker. Gaf mijn moeder mij geld mee en moest ik twee broden halen. Want dat was zo lekker vers. Om de een of andere reden kwam ik altijd een kwartje te kort. Als klein kind loop je dan niet terug naar de zwerver bij de ingang om je kwartje terug te vragen. Dat is eng. Dan fiets je gewoon terug naar huis en haal je wat geld op. Fiets je daarna weer terug. Ellendige cashgeld.