Kassameisje

Boodschappen doen. Ik hou er niet zo van. Dat deed ik vroeger al niet. Toen moest ik altijd op zaterdag brood halen bij de bakker. Gaf mijn moeder mij geld mee en moest ik twee broden halen. Want dat was zo lekker vers. Om de een of andere reden kwam ik altijd een kwartje te kort. Als klein kind loop je dan niet terug naar de zwerver bij de ingang om je kwartje terug te vragen. Dat is eng. Dan fiets je gewoon terug naar huis en haal je wat geld op. Fiets je daarna weer terug. Ellendige cashgeld.

Dat is nu wel anders. Tegenwoordig betaal je negen van de tien keer met je pin en haal je je brood gewoon in de supermarkt. Althans, dat doe ik. Want dat kost minder moeite en ik ben bijzonder lui. Liever heel lui dan een beetje moe zeg maar. Ik haal dan ook zelden verse groenten, daar moet ik het sowieso al niet van hebben, op de markt. Want die liggen ook gewoon netjes bij elkaar in de supermarkt. Met slagers heb ik het ook even gehad.

Enfin, boodschappen doen dus. Een noodzakelijk kwaad want het kost altijd geld terwijl er weinig leuk aan is. Dat is ongeveer hetzelfde als een wedstrijd van Ajax bezoeken vóór de winterstop, dat moet je niet willen. Ná de winterstop daarentegen, dan is dat helemaal te gek. Ik moet dan ook even terugkomen op mijn eerdere woorden dat ik er helemaal klaar mee was. Ik zit er weer helemaal in. Zo is het ook.

Het enige leuke aan het boodschappen doen is het kiezen van het leukste kassameisje. Daar kan ik altijd naar uitkijken. Schijnt een familie-ding te zijn. Ik heb immens respect voor kassameisjes. Vijf uur lang precies hetzelfde werk doen en al die zeikende huisvrouwtjes helpen die moeilijk doen over een krop sla die wel of niet in de bonus is. Daar moet je sterk voor in je schoenen staan. Gelukkig hebben ze bij mijn Albert Heijn een aantal heel dappere meisjes. Het mooie aan kassameisjes is dat ze allemaal een naambordje dragen. Ik weet dus precies hoe deze toppers heten. Michelle, Priscilla, Shaniqua en Desiréé. Dat klinkt als een bangalijstje, maar dat is het niet.

Dat is ook zoiets, de bangalijst. Het ideale voorbeeld dat de emancipatie nog niet compleet is. Wij mannen, wij zouden het fan-tas-tisch vinden als jullie vrouwen zo’n lijst zouden maken en wij staan erop. Laat staan als je bovenaan staat. Dan ben je wel even het alpha-mannetje hoor. De Brad Pitt van het hele gebeuren. Nondeju. Jullie vrouwen daarentegen, die vinden het helemaal niks om daar op te staan. Want ze willen niet te boek staan als lekker makkelijk. Dat is sletterig. Goedkoop. Draai je het echter om, zullen ze het ook weer niks vinden. Staat ze op de lijst van chicks die ongelofelijk moeilijk zijn, noem het voor het gemak een bingolijst, der is geen jongen meer die naar der omkijkt. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Om over de lijst met meisjes waar niemand iets mee te maken wil hebben, de not-to-do-list, maar niet te beginnen. Het is nooit goed.

Maar goed, boodschappen doen dus. Moest gebeuren daarnet. WC-papier was op. Ik ben iemand die heel zakelijk boodschappen doet. Loop gewoon mijn vaste schappen af en hup, ik sta alweer in de rij. Bij mijn favoriete kassameisje natuurlijk. Als ze er is. Die werkt altijd hetzelfde script af. “Heb je ook een bonuskaart?”. Ook al heb ik niks in de bonus. En dat weet ze. Ik ben er laatst achtergekomen dat ze dat gewoon kunnen zien op hun scherm. Stomme vraag dus, anders had ik hem allang gegeven. Het leukste vind ik het als ik haar uit der script haal. Kun je lachen. Moet je voordat ze vraagt of je de bon mee wilt, al zeggen dat je geen bon hoeft. Snapt ze helemaal niks van. Dikke tip om een keer uit te proberen. Vandaag werd ik geholpen door Melody. Die staat aardig hoog op mijn boodschappenlijst.