Wraak

Een dag na de ontluisterende nederlaag van Oranje tegen Denemarken kopt VI “Krohn-Dehli schittert met ultieme wraak op Nederland.” Dat is natuurlijk waar. Een speler die niet slaagde bij Ajax – dat gebeurt vaker – en een marginale rol speelde bij RKC Waalwijk velde het vonnis over hét Nederlands Elftal. Dat is wraak nemen. Gek genoeg is dat net waar het Nederlands Elftal zich ook aan vast moet houden. Wraak. 

Voor de WK-finale twee jaar geleden heb ik twee fouten gemaakt. Allereerst heb ik mijn Nederlands Elftal shirt gewassen voor de finale. Een ongeschreven regel schrijft voor dat je een shirt nooit wast voor de finale. Nooit. Dan roep je het onheil over je af. De andere fout was waar mogelijk nog groter, ik vertrouwde een meeuw. In de geest van octopus Paul liet ik een meeuw twee stukjes pizza kiezen. Één stukje stond voor Nederland, het andere stukje voor Spanje. De meeuw koos Nederland en alles leek dus in kannen en kruiken. Die finale moest alleen nog even gespeeld worden. Meeuwen zijn echter bijzonder onbetrouwbare beesten. Ga nooit met je vriendin én een meeuw op date. Als je even naar de wc moet gaat die meeuw er ongetwijfeld met je vriendin van door. Meeuwen zijn ook niet voor niks de vogels die het meest vreemdgaan. Gevolgd door eksters.

Waar ‘focus’ het toverwoord was in 2010, moet dat in 2012 ‘wraak’ worden. Dit is hoe het EK na gister verder zal verlopen. Nederland speelt woensdag tegen Duitsland. Hopelijk beseft van Marwijk dat Huntelaar dan in de spits moet. Tegen de Duitsers nemen we dan wraak voor de verloren oefenwedstrijd in november vorig jaar en het continu pesten van Robben. Kan niet anders. Daarna spelen we tegen Portugal. Het land dat ons op twee achtereenvolgende toernooien uitschakelde, in 2006 (ook wel de veldslag van Nurnberg genoemd) en in 2004. Ik hoef men er niet aan te herinneren dat een verse portie wraak op zijn plek is tegen Ronaldo en co.

Met een beetje geluk treffen we dan in de kwartfinale Rusland. Inderdaad, het land wat ons vier jaar geleden volledig onterecht uitschakelde. Spelen we een keer leuke wedstrijden tegen Frankrijk en Italië, laten we ons verrassen door een stel Russen. Nota bene onder leiding van een Nederlander. Daar hebben we dus ook nog een appeltje mee te schillen. In de halve finale spelen we dan tegen Spanje. Die kennen we nog van twee jaar terug. Toen die dekselse Iniesta onze ultieme wraak, het winnen van een WK middels strafschoppen, ons in de 115de minuut door de neus boorde. Revanche is op zijn plek. Op zijn minst.

Dan staan we dus toch gewoon weer in de EK-finale. De eerste wedstrijd verliezen, maar toch de finale halen. 1988 all over again. Alleen dan niet tegen de Denen maar hoogstwaarschijnlijk tegen de Duitsers. Daar hadden we al een beetje wraak op genomen, maar op Duitsers kun je nooit genoeg wraak nemen. Het is niet voor niks dat wraak een Nederlands, en geen Duits, woord is. Wraak voor bijvoorbeeld 1974. Of het WK 1990. Of voor de Tweede Wereldoorlog. Of de Eerste. Of voor Rudi Voller. Fuck it, zelfs omdat de Duitsers het vertikten om van Spanje te winnen op het afgelopen WK kunnen we wraak nemen. Want die Duitsers hadden we sowieso gepakt in de finale. Als ik dan zorg dat ik mijn shirtje niet was, en dat is ook zo’n grote moeite niet, moeten we gewoon alsnog kampioen kunnen worden. Niks aan het handje.