Eend – 631km
Vandaag overnachten we in een kasteeltje iets voorbij Compiegne. Dit dachten we vanmiddag te hebben gereserveerd maar dat bleek bij aankomst niet zo te zijn. We hadden het nummer van een chambre d’hotes, dat onder dit kasteeltje stond, gebeld. 20km verderop. Foutje. Gelukkig had ook het kasteeltje nog plek, dus na het afbellen van het teleurgestelde andere plekje, konden we hier overnachten. En dineren. Als je dineert in een kasteeltje, dan eet je “canard”. Canard is gewoon eend, maar het klinkt op zijn Frans mooier. Canard gegeten, heerlijk.
Tijdens de reis komen we sowieso erg veel gevogelte tegen. Meestal levend. Vooral de reeds genoemde eend komen we vaak tegen. De eindeloze weggetjes langs het water bieden een welkome afwisseling als er weer eens een vrouwtjeseend langs zwemt met haar kroost. Aandoenlijk is dat. Een vrouwtje dat zorgt voor de kleintjes, het beschermt tegen gevaar. De puurste vorm van het vrouwendom me dunkt. Eenden doen niet aan emancipatie. Het vrouwtje zorgt voor de kleintjes, het mannetje doet maar wat. Zo hoort het.
Een vrouwtjeseend zou niet snel een pokke eind gaan fietsen. Ze is liever passant op zo’n tocht. Een vrouwtjesmens doet dit echter wel. Het grote probleem van een langeafstandstocht is alleen dat je kaart moet lezen om de route te kunnen volgen. Het spijt me, maar vrouwen kunnen dit niet. Waar mogelijk nog minder goed dan achteruit inparkeren. Het zijn van die vooroordelen die uiteindelijk gewoon waarheid blijken te zijn. Zelfs als een vrouw met een pinkaart wil betalen, bijvoorbeeld voor een overheerlijk broodje, volgt vaak een leesfout. Ondanks dat we in Nederland niet aan vrouwelijke en mannelijke woorden doen, zoals in Frankrijk aangeduid met le en la, is kaart echt een mannelijk woord.
Eergisteren kwamen we voor het eerst medereizigers tegen op onze reis. Dezelfde route volgend. We raakten met deze twee vrouwen aan de praat. Na slechts 2km ging het al fout. Door het praten volgden we de vrouwen en lazen we niet meer zelf de kaart. Fout. We reden verkeerd. 800 meter duurde het eer ik er achter kwam. Die moesten we dus ook nog terug. Tien minuten van mijn leven kwijt, omdat we een tweetal vrouwen volgden die kaart aan het lezen waren. Zonde.
Vandaag kwamen we deze vrouwen weer tegen en stopten ze vlakbij een kerkhof iets van de route. Ze gingen er heen. Vast een bewust uitje van de route. Niet hetzelfde lot tegemoet als de heerlijke eend zojuist op mijn bord.
Le Petit Journal 