Strand
Op vakantie lees ik altijd veel. Je hebt er dan tijd voor. Tijdens een vakantie wordt het niets doen tot een kunst verheven, maar ik moet iets te doen hebben. Ik kan niet, als het weer het al toe laat, zever uur liggen zonnen. Ik moet iets te doen hebben. Dat is altijd zo geweest.
Vroeger kon ik me op het strand altijd erg goed vermaken. Ik maakte als kind prachtige knikkerbanen van zand. Daar heb je hard zand voor nodig, net als bij een zandkasteel. Knikkers gingen graag van mijn knikkerbanen af. Het is veel leuker dan suf in het gaatje van een stoeptegel geduwd worden. Een knikkerbaan is voor een knikker wat voor ons een achtbaan is. Het ultieme genot voor een knikker, lekker naar beneden rollen. Ze zijn ook erg goed voor de integratie van de knikkers. Geen onderscheid tussen grote en kleine knikkers, iedereen mocht er van af. Je moest alleen wel door de tunnels kunnen. Die waren vaak vuistbreed. Dat was voor de meeste knikkers geen probleem.
Als er geen hard zand was, ging ik vissen. Met een net op jacht naar garnaaltjes en krabjes. Het zijn weinig intelligente dieren, garnaaltjes en krabjes. Ze zitten altijd op dezelfde plek. Het meertje dat overblijft als het eb wordt. Dat meertje wat pislauw aanvoelt als je net de zee uit komt. Daar zitten ze. Garnaaltjes en krabjes leven van pislauw water. Dooit het niet, vriest het niet. Dat is hun motto. Nikszeggendheid ten top. Global warming vinden garnaaltjes en krabjes te gek. Voor een extra wasje op negentig graden draaien ze zich niet om. Even met de auto naar de buurtsuper, dan moet je bij hun zijn. Het zijn enorme vervuilers.
Op het einde van de middag had ik altijd minder garnaaltjes in mijn emmer dan ik gevangen had. Waren ze uit de emmer gesprongen. Of opgegeten door de krabjes. Krabjes eten namelijk ook garnaaltjes, net als mensen. Gister heb ik nog garnaaltjes gegeten. Gebakken, met knoflook en stokbrood. Heerlijk. Het doet je denken aan vroeger, toen gooide ik ze nog terug in het pislauwe water. Daar is nu geen denken aan. Mensen veranderen, garnaaltjes niet.
Le Petit Journal 